Είστε εδώ
Αρχική σελίδα / Νέα / Οι ηγέτες του G8 πρέπει να αναλάβουν δράση για να σώσουν τα πιο ευάλωτα θύματα
Καθώς ο υποσιτισμός ευθύνεται για το θάνατο τριών με πέντε εκατομμυρίωνπαιδιών κάθε χρόνο, η σύνοδος των G8 θα πρέπει να καταλήξει σεδεσμεύσεις για την χορήγηση πόρων που θα συμβάλουν στην εφαρμογή νέωνκαι αποτελεσματικών στρατηγικών για την καταπολέμηση του υποσιτισμού.
Στη σύνοδο του G8 το 2000 στην Ιαπωνία, οι ηγέτες απέδειξαν ότι μπορούσαν να συμβάλουν στην προώθηση σημαντικών αλλαγών με τη δημιουργία του Παγκόσμιου Ταμείου για την Καταπολέμηση του AIDS, της Φυματίωσης και της Ελονοσίας. Αυτό δίνει σήμερα τη δυνατότητα σε μία χώρα να έχει σημαντική υποστήριξη στην προσπάθειά της, για παράδειγμα, να ενισχύσει την παρεχόμενη περίθαλψη για το AIDS. Οι ΓΧΣ καλούμε σήμερα τους ηγέτες του G8 να επιδείξουν την ίδια δέσμευση για τη ριζική μείωση του παιδικού υποσιτισμού.
![]() |
Χάρτης Υποσιτισμού |
![]() |
Δείτε την αφίσα |
Ο υποσιτισμός αποτελεί μία χρόνια επείγουσα κατάσταση που επιδεινώνεται από τις αυξανόμενες τιμές των τροφίμων. Όταν οι τιμές των τροφίμων είναι υψηλές, οι φτωχές οικογένειες αναγκάζονται να κόψουν από τη δίαιτά τους τα ακριβά τρόφιμα όπως το κρέας, τα γαλακτοκομικά και τα αυγά. Αυτές οι τροφές είναι όμως απαραίτητες για τη σωστή ανάπτυξη των μικρών παιδιών και την ανθεκτικότητά τους στις ασθένειες.
Ωστόσο, η επισιτιστική βοήθεια για παιδιά αποτελείται από ένα χυλό από καλαμπόκι ή σιτάρι/σόγια χωρίς καθόλου ζωικά συστατικά, γεγονός που την καθιστά αναποτελεσματική στην αντιμετώπιση του υποσιτισμού. Το συστατικό γάλακτος που εμπεριεχόταν στις εμπλουτισμένες με αλεύρι τροφές για μικρά παιδιά σταμάτησε να δίνεται από την επισιτιστική βοήθεια των ΗΠΑ στα τέλη της δεκαετίας του ’80 για οικονομικούς λόγους, καθώς δεν υπήρχαν αποθέματα σε γάλα. Σε αυτή την περίπτωση οι λύσεις χαμηλού κόστους μπορεί να αποδειχτούν επικίνδυνες.
Καθώς όλο και περισσότερες οικογένειες αναρωτιούνται πώς θα μπορέσουν να θρέψουν τα παιδιά τους, οι ΓΧΣ ρωτάμε τους ηγέτες του G8 αν είναι διατεθειμένοι να επενδύσουν ουσιαστικά στο μέλλον των παιδιών αυτών.
«Όλοι γνωρίζουμε ποιες τροφές είναι απαραίτητες για την ανάπτυξη και την υγεία των παιδιών. Οπότε πώς μπορούν οι ηγέτες να είναι ικανοποιημένοι με τη λύση της αποστολής τροφών, που οι ίδιοι δεν θα δέχονταν ποτέ να δώσουν στα δικά τους παιδιά;» τόνισε η Δρ. Σέφερντ. «Χωρίς συγκεκριμένες μακροπρόθεσμες δεσμεύσεις, απλά κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας νομίζοντας ότι θα έχουμε θετικά αποτελέσματα στη θεραπεία και την πρόληψη του παιδικού υποσιτισμού.»