Είστε εδώ
Αρχική σελίδα / Νέα / «Έχεις ιατρικό τρένο; Έχω ασθενείς για σένα»
Το πρωί της Παρασκευής 1η Απριλίου, οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα ολοκλήρωσαν την πρώτη μεταφορά ασθενών με ιατρικό τρένο στην Ουκρανία.
Εννέα ασθενείς σε σοβαρή αλλά σταθερή κατάσταση μεταφέρθηκαν από ένα νοσοκομείο στη Zaporizhzhia, στα νοτιοανατολικά της χώρας, σε μεγάλα νοσοκομεία αναφοράς στο Lviv, με ειδικό ιατρικό τρένο - οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα μαζί με τους Ουκρανικούς Σιδηροδρόμους έχουν φτιάξει 2 τρένα για να μεταφέρουν ασθενείς
Οι ασθενείς συνοδεύονταν από εννέα άτομα ιατρικό προσωπικό των Γιατρών Χωρίς Σύνορα. Αυτό είναι ένα πρώτο μικρό ιατρικό τρένο και ετοιμάζεται ένα μεγαλύτερο εξειδικευμένο ιατρικά τρένο μεταφοράς από την ομάδα των Γιατρών Χωρίς Σύνορα.
Η Δρ Joanne Liu, μια έμπειρη παιδίατρος στην ομάδα ιατρικής παρέμβασης των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στην Ουκρανία, περιγράφει το μέρος της διαδικασίας, αξιολογώντας τους ασθενείς και φροντίζοντας να είναι όλοι σε σταθερή κατάσταση για το ταξίδι:
Την Τρίτη 29 Μαρτίου, επισκεφθήκαμε τη Zaphorizhzhia και συναντήσαμε τον περιφερειακό ιατρικό διευθυντή. Είπαμε ότι θέλουμε να μάθουμε αν χρειάζεται τη βοήθειά μας σε κάτι. Είπε ότι είχε ακούσει μια ιστορία για ένα τρένο που μεταφέρει ασθενείς και ενδιαφερόταν πολύ. Είχε ασθενείς που έπρεπε να διακομισθούν.
Είπαμε: Εντάξει- πάμε να δούμε τους ασθενείς σας.
Οι περισσότεροι ασθενείς που είδαμε είχαν τραυματιστεί μέσα στη χώρα ή στην προσπάθειά τους να ξεφύγουν από τη Μαριούπολη. Ένας μικρός ασθενής είχε μεγάλα ανοιχτά κατάγματα, και τα δύο πόδια σε παρακέντηση. Αρκετά σταθερή κατάσταση, αλλά και αρκετά κρίσιμη.
Φυσικά, είναι λογικό να αδειάζουν νοσοκομεία που βρίσκονται κοντά στην πρώτη γραμμή για να μπορέσουν να έχουν περισσότερη χωρητικότητα κλινών. Αλλά έπρεπε να σιγουρευτούμε ότι θα μεταφέρουμε τους ασθενείς κάπου όπου θα έχουν το ίδιο επίπεδο φροντίδας, αν όχι υψηλότερο. Και θέλαμε να σιγουρευτούμε ότι αυτό θα ήταν ασφαλές για όλους.
Μιλήσαμε με τους γονείς για να ρωτήσουμε αν ήθελαν να μεταφέρουμε τα παιδιά τους ή όχι. Η πρώτη μητέρα είπε: «Θέλω το παιδί μου να διακομισθεί επειδή νομίζω ότι είναι η μόνη ευκαιρία να σώσει τα πόδια του». Και το παιδί μας κοίταξε και είπε: «Θέλω να περπατήσω ξανά».
Τότε όμως πλησίαζε το τέλος της ημέρας και έπρεπε να φύγουμε για να μπορέσουμε να περάσουμε τα σημεία ελέγχου. Έτσι είπαμε ότι δεν μπορούμε να υποσχεθούμε τίποτα. Θα δούμε τι είναι δυνατό. Ο διευθυντής του νοσοκομείου και πολλοί από τους ασκούμενους ήταν εκεί και επέμεναν: «Πρέπει να τους βγάλεις από εδώ. Πρέπει να επιβιώσουν. Αυτή είναι η ελπίδα μας».
Την επόμενη μέρα, επιστρέψαμε, τρεις από εμάς, και ελέγξαμε κάθε ασθενή. Η προτεραιότητά μας ήταν να εξετάσουμε τον καθένα - θα μπορούσαν να αντέξουν μια 20ωρη μεταφορά χωρίς ένα επίπεδο φροντίδας ΜΕΘ [Μονάδα Εντατικής Θεραπείας];
Το πρωί της Πέμπτης επιστρέψαμε νωρίς, για να κάνουμε έναν ακόμη έλεγχο σε όλους τους ασθενείς πριν ξεκινήσουμε την διακομιδή και να βεβαιωθούμε 100% ότι ήταν σταθερή η κατάσταση τους.
Υπήρχε ένας ασθενής, ένα τρίχρονο παιδί με πολύ σοβαρά κοιλιακά τραύματα, που πιστεύαμε ότι δεν θα ήταν αρκετά σταθερό για τη μεταφορά. Η μητέρα είπε: «Το παιδί μου θα πεθάνει κατά τη διάρκεια της μεταφοράς.» Είμαι παιδίατρος τα τελευταία 30 χρόνια, και αυτό που είπα σε όλους είναι ότι όταν μια μητέρα σου το λέει αυτό, δεν κάνει ποτέ λάθος.
Αξιολογήσαμε αυτό το παιδί τρεις φορές, μαζί με τους διευθυντές του νοσοκομείου. Όταν ήρθαμε την Πέμπτη το πρωί, οι γιατροί ήταν έτοιμοι να πάρουν το παιδί πίσω στο χειρουργείο, και όλοι καταλήξαμε στο ίδιο συμπέρασμα. Αυτό το παιδί δεν ήταν αρκετά σταθερό για τη μεταφορά. Αυτή η απόφαση πήρε χρόνο, αλλά ήταν μια απόφαση που λάβαμε όλοι μαζί.
Θυμάμαι ιδιαίτερα μια γυναίκα που είχε ένα τραύμα από έκρηξη στο πρόσωπό της και είχε χάσει το δεξί της μάτι. Της είχαμε ζητήσει να μας στείλει μια φωτογραφία την Τρίτη, καθώς θέλαμε να αξιολογήσουμε την κατάστασή της. Έπρεπε να φύγουμε εκείνο το βράδυ για να επιστρέψουμε πριν από την απαγόρευση κυκλοφορίας. Και αντί να μας στείλει μια φωτογραφία με τον τραυματισμό, μας έστειλε μια φωτογραφία της πριν τον τραυματισμό. Και όταν επιστρέψαμε στο νοσοκομείο την επόμενη μέρα, το πρώτο πράγμα που μας είπε ήταν: «Θέλω να είμαι όμορφη ξανά. Για τον άντρα μου. Για το παιδί μου.»
Αυτά τα λόγια από αυτούς τους λίγους ασθενείς είναι η ιστορία πολλών χιλιάδων ανθρώπων.
Αυτό που είναι επίσης εκπληκτικό είναι η αφοσίωση που είδα. Για παράδειγμα, όταν κάναμε τη μεταφορά στο τρένο, ο γιατρός της ΜΕΘ ήρθε και έκανε ο ίδιος τη μεταφορά. Έδωσε μεγάλη προσοχή στο αγόρι με τα σοβαρά τραύματα στα πόδια. Ήταν αυτός που σήκωσε το φορείο στο τρένο, και περίμενε εκεί για λίγο για να ελέγξει ότι ο ασθενής ήταν καλά. Και όταν τελικά έμεινε ικανοποιημένος, με κοίταξε και είπε: «Νομίζω ότι η δουλειά μου τελείωσε τώρα. Σου τον παραδίδω.»