Είστε εδώ

«Η πρώτη μου αποστολή με τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα»

Ο Βαγγέλης Κασσωτάκης έκανε στροφή 180 μοιρών από τις πολυεθνικές εταιρίες στην ανθρωπιστική δράση, αναζητώντας το προσωπικό νόημα της ζωής.

-


Για πολλά χρόνια εργαζόταν ως εμπορικός διευθυντής σε μεγάλες εταιρίες ειδών πολυτελείας στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Σήμερα, έχοντας επιστρέψει από την πρώτη του αποστολή με τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα, διαφορετικός πια σαν άνθρωπος, γνωρίζει ότι αυτός είναι ο δρόμος που θέλει να ακολουθήσει. Ο Βαγγέλης Κασσωτάκης άφησε πίσω του μια καριέρα ετών, ψάχνοντας να βρει το πραγματικό νόημα της ζωής. To αναζητά πλέον στις αποστολές των Γιατρών Χωρίς Σύνορα.

«Τα τελευταία χρόνια είχα ένα ενδιαφέρον για το πώς είναι ο κόσμος πέρα από τον δυτικό πολιτισμό, γι’ αυτό και ταξίδεψα πολύ. Ήταν ένα προσωπικό μου πάθος. Οπότε δεν μπορώ να πω ότι η μετάβασή μου από τα είδη πολυτελείας στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα έγινε ξαφνικά. Είχα ήδη αρχίσει να βλέπω ότι υπάρχει μια σοφία πέρα από αυτή που ζούμε στις δυτικές κοινωνίες. Και αυτό με συνεπήρε. Είδα ότι υπάρχουν ανάγκες στον κόσμο που δεν μπορούν να συγκριθούν με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε εμείς σήμερα».

»Από ένα σημείο και μετά όλοι μας ψάχνουμε ένα νόημα σε αυτό που κάνουμε. Μπορεί να έχεις μία θεωρητικά καλή δουλειά με καλούς πόρους, αλλά αν ψάξεις βαθύτερα τι σου προσφέρει και τι προσφέρεις εσύ στην κοινωνία μέσα από αυτό που κάνεις δεν είναι εύκολο να βρεις μια ξεκάθαρη απάντηση. Με τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα είναι ξεκάθαρο και τι δίνεις και τι παίρνεις. Είναι μια οργάνωση που πάντα θεωρούσα ότι παράγει σημαντικό έργο».

Η πρώτη αποστολή του Βαγγέλη ήταν στην Ράμθα της Ιορδανίας, μια πόλη στα νότια σύνορα με τη Συρία. Βρέθηκε εκεί για επτά μήνες ως Συντονιστής Οικονομικών και Ανθρώπινου Δυναμικού της αποστολής που βοηθά  πρόσφυγες, οι οποίοι εγκαταλείπουν τη Συρία κατά εκατοντάδες χιλιάδες. Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα άνοιξαν τον Μάρτιο του 2016, μια κλινική εκεί για να καλύψουν τις αυξημένες ιατροφαρμακευτικές ανάγκες των προσφύγων αλλά και των πιο ευάλωτων Ιορδανών. Η κλινική προσφέρει ιατρική περίθαλψη και ψυχοκοινωνική στήριξη, ενώ το προσωπικό της πραγματοποιεί και κατ’ οίκον επισκέψεις.  Η οργάνωση, επίσης, υποστηρίζει το κέντρο πρωτοβάθμιας υγειονομικής περίθαλψης στη Ράμθα, παρέχοντας συμβουλευτικές υπηρεσίες σε ασθενείς, υγειονομική περίθαλψη για μητέρες και υποστήριξη για την ψυχική υγεία σε Σύρους πρόσφυγες και ευπαθείς Ιορδανούς.

Οι μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετώπισε όσο καιρό βρισκόταν στην αποστολή ήταν η προσαρμογή σε ένα πολύ συντηρητικό περιβάλλον, αλλά και η συμβίωση και συνεργασία με εντελώς διαφορετικούς ανθρώπους σε μια άγνωστη περιοχή και κάτω από συνθήκες δύσκολες και έντονες. Η δυσκολία αυτή που αντιμετώπισε στην αρχή έδειχνε τελικά τόσο μικρή, όταν ήρθε η ώρα να φύγει από την αποστολή.

«Αφήνεις την οικογένεια σου και τους φίλους σου και πηγαίνεις κάπου που δεν γνωρίζεις κανέναν. Και τελικά φεύγεις μετά από 6-7 μήνες από την περιοχή και νιώθεις ότι έχει γίνει το σπίτι σου και όλοι έχουν γίνει οικογένεια σου. Η πιο δυνατή εικόνα που πήρα μαζί μου επιστρέφοντας στην Ελλάδα είναι η συγκίνηση όλου του προσωπικού, όταν έφευγα. Ο οδηγός που με πήγαινε στην πρωτεύουσα δεν μπορούσε να μιλήσει γιατί έκλαιγε. Αυτό είναι κάτι που θα μείνει, ειδικά όταν ξέρεις ότι πολλούς από αυτούς τους ανθρώπους δεν θα τους ξαναδείς ποτέ και αυτό από μόνο του είναι πολύ έντονο συναίσθημα».

Για τον Βαγγέλη αυτό που έκανε την εμπειρία του στη Ράμθα ιδιαίτερα έντονη ήταν ότι βρισκόταν σε μία πόλη όπου η απόσταση μεταξύ ζωής και θανάτου ήταν απειροελάχιστη.  Ζωή και θάνατος απείχαν… 5 χιλιόμετρα και χωρίζονταν με σύνορα. «Τους πρώτους μήνες η κατάσταση στην περιοχή ήταν ακόμη πιο δύσκολη. Ήταν εμπόλεμη ζώνη στη Συρία ακριβώς διπλά από εκεί που βρισκόμασταν, στα 5 χιλιόμετρα. Κάθε βράδυ δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε γιατί ακούγαμε βόμβες. Θυμάμαι κάποια βράδια στην πόλη που μέναμε στη Ράμθα γίνονταν γάμοι, με πυροτεχνήματα και μουσικές. Από τη μία πλευρά γινόταν πόλεμος και σκοτώνονταν άνθρωποι και την ίδια στιγμή άκουγες ήχους που σου θύμιζαν ότι η ζωή συνεχίζεται και κάποιοι παντρεύονται. Ήταν αυτή η αντίθεση μεταξύ ζωής και θανάτου και η αίσθηση του πόσο κοντά βρίσκονται».

Στιγμές έντονες και εμπειρίες μοναδικές που σίγουρα αλλάζουν κάτι μέσα σου, στον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα, στον τρόπο που σκέφτεσαι και που διαχειρίζεσαι καταστάσεις. «Βλέπεις ανθρώπους που έχουν χάσει τα πάντα, που κινδυνεύει η ζωή τους και παρατηρείς με πόση υπερηφάνεια, υπομονή και δύναμη αντιμετωπίζουν όλες αυτές τις καταστάσεις. Μπροστά σε όλο αυτό δεν μπορείς παρά να νιώσεις ταπεινός. Αυτό σε κάνει να βλέπεις τη ζωή σου λίγο διαφορετικά και τα δικά σου προβλήματα με άλλο τρόπο».

Ο Βαγγέλης νιώθει ότι βρήκε τον δρόμο που του ταιριάζει και που του δίνει νόημα. Ανυπομονεί για την επόμενη αποστολή του και θέλει να χρησιμοποιήσει στο πεδίο τις ικανότητες που όπως λέει πήρε από την «προηγούμενη ζωή» του.

«Νιώθω ότι αυτός ο δρόμος μου ταιριάζει. Σίγουρα θέλω να συνεχίσω. Θέλω να δω περισσότερα από όσα είδα. Να πάρω και να δώσω. Είναι πολύ όμορφο να γνωρίζεις ανθρώπους που είναι ευαισθητοποιημένοι και έχεις τις ίδιες αρχές και τους ιδίους προβληματισμούς, Για το μέλλον δεν μπορώ να ξέρω. Αλλά δεν θα μπορούσα να είμαι όπως πριν σε θέσεις που δε σου δίνουν βαθύτερη ικανοποίηση. Στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα και γενικότερα στο ανθρωπιστικό κομμάτι έχεις πολλά να πάρεις και να δώσεις. Και πλέον ο τρόπος που βλέπω την επαγγελματική μου πορεία είναι διαφορετικός από πριν. Είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν πολλά ακόμα που μπορώ να κάνω στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα. Για μένα έχουν τεράστια σημασία και οι αρχές της οργάνωσης. Είμαι ευχαριστημένος με τους Γιατρούς γιατί εφαρμόζουν τις αξίες τους και είναι αποδεκτοί σε όλες τις χώρες. Νιώθεις ότι ανήκεις κάπου που έχει νόημα. Όσο συνεχίζω να το βλέπω αυτό θα συνεχίζω κι εγώ με την οργάνωση».